All Round was Solitary

Emily Jane Brontë en de natuur

De natuur en het landschap rond Haworth, West Yorkshire - ook wel Brontë country genoemd - spelen een centrale rol in het werk van Emily Brontë, zowel in Wuthering Heights als in haar poëzie. Het landschap heeft een grote impact op de karakters in het boek en geeft aan Wuthering Heights een unieke kracht. Brontë was zeer gehecht aan de natuurlijke omgeving waarin ze opgroeide. In de grauwheid, schoonheid en afzondering van het landschap van Yorkshire vond ze plezier, vrijheid en verbeelding. Voor haar waren de moors een eeuwige, sterke en mysterieuze kracht en energie. Die energie is voelbaar in het verhaal over de tumultueuze jeugdliefde tussen Catherine en Heathcliff en alle verraad, wraak, geweld en verdriet dat daarop volgt.

Intuïtief heb ik altijd een binding gehad met Wuthering Heights en met de schrijfster. Het voerde me met veel passie naar de Engelse taal en literatuur waardoor het het belangrijkste boek in mijn leven is geworden. Mijn belangstelling voor fotografie ontstond toen ik ouder was en in 2023 kwam ik op het idee om een foto boek van het gebied te maken. Een strak plan had ik niet. Uiteindelijk is het een fotoserie geworden die is geïnspireerd op het werk van Brontë.

Gedichten en quotes door Emily Jane Brontë (1818 - 1848)

Vertaling in het Nederlands: Edith Frieling

Wat heeft het voor zin om hier te rusten:

Al is er verdriet en moeheid in het hart?

Wat heeft het voor zin om hier te rusten

Al gaat de dag donker en somber van start

Want die mist kan breken als de zon hoog staat

En wellicht vergeet deze ziel haar zorgen

En de roze straal van de eindigende dag

Belooft misschien een beter morgen

De zon is onder en het lange gras

Golft nu somber in de avondwind

En de wilde vogel vloog van die oude grijze steen

In een warme hoek waar ’t een plekje vindt

Overal in het verlaten landschap

Zie ik niets en hoor ik niets

Behalve de wind die ver weg

Over de zee van hei komt zuchten

‘‘Oh, ik sta in brand! Ik wou dat ik buiten was! Ik wou dat ik weer een meisje was, half wild en stoer, en vrij … en dat ik moest lachen om beledigingen en er niet stapelgek van werd! Waarom ben ik zo veranderd? Waarom gaat mijn bloed hels kolken om een paar woorden? Ik weet zeker dat ik mezelf weer zou worden als ik weer eens op de hei en die heuvels zou zijn.’

Wuthering Heights

Catherine’s gezicht was net als het landschap - schaduwen en zonlicht vlogen er in hoog tempo overheen.

Wuthering Heights

‘T was een van die donkere bewolkte dagen

Die soms een zomerse gloed meedragen

Wanneer de hemel niet op kalme aarde daalt

En dieper groen op de heuvels straalt

Het is een zware tocht, en die ga ik aan met verdriet in het hart

Wuthering Heights

Er staan twee bomen op een verlaten akker

Ze ademen een bezwering naar mij

Een trieste gedachte brengen hun donkere takken

En plechtig wuiven zij

‘Oh, lag ik maar in mijn eigen bed in het oude huis!’ Zo ging ze bitter en handenwringend verder. ‘En die wind die ruist door de varens bij het raam. Laat me die voelens–die komt rechtstreeks van de hei–laat me één ademteug nemen!’

Wuthering Heights

De winterse wind was guur-overal was het verlaten …

Wuthering Heights

O kom met me mee zo ging het gezang

De maan is helder in het najaar

En jij zwoegde en werkte zo lang

Met pijn in het hoofd en ogen zo zwaar